Egypte heeft een oppervlakte van 1.002.000 km² (25 maal Nederland, 32 maal België), waarvan vijf procent bouwgrond is. Het land telt ongeveer 77 miljoen inwoners en heeft een bevolkingsdichtheid van 76 inwoners per vierkante kilometer (Nederland 482). Ruim driekwart van de bevolking woont in de Nijlvallei, die slechts vijf procent van de totale landoppervlakte van Egypte beslaat.
Ongeveer een kwart van de bevolking leeft in en rond de hoofdstad Caïro. Nog steeds vindt er een gestage trek van het platteland naar de steden plaats. Door de snelle bevolkingsgroei van 1,8 procent (Nederland 0,2 procent) is ongeveer de helft van de bevolking jonger dan 18 jaar. Voor Egyptenaren is het familieleven van grote betekenis. Ondanks de staatspropaganda voor geboortebeperking willen ouders een flink aantal kinderen hebben. Kinderen kunnen meehelpen op het land en ze kunnen de ouders verzorgen op hun oude dag. Dat is nodig door het ontbreken van goede sociale voorzieningen. Een van de ernstigste consequenties is het tekort aan docenten. Met 56 procent blijft de alfabetisering onder volwassen bevolking in verhouding laag. Dit geldt in sterkere mate voor vrouwen (45 procent ) dan voor mannen (67 procent).
De bevolking is een mengelmoes uit het Midden-Oosten, Afrika en het Middellandse-Zeegebied. Antropologen onderscheiden drie bevolkingsgroepen. De eerste groep zijn de afstammelingen van het Hamito-Semitische ras dat de Nijldelta al duizenden jaren bewoont. Onder dit ras vallen ook de Berbers, die de westelijke woestijn bewonen. Ze spreken hun eigen taal. De tweede bevolkingsgroep zijn de bedoeïenen, Arabische nomaden die eveneens in de woestijn wonen. Je ziet ze voornamelijk in de Sinaïwoestijn. De derde bevolkingsgroep betreft de Nubiers die voornamelijk het zuiden van Egypte bevolken. Deze mensen vind je voornamelijk rondom Aswan en Kom Ombo. Zij zijn de oorspronkelijke bewoners van Zuid-Egypte en Soedan en hebben gedeeltelijk hun eigen cultuur bewaard zoals hun opzwepende muziek.

Bevolking

Egypte heeft een oppervlakte van 1.002.000 km⊃2; (25 maal Nederland, 32 maal België), waarvan vijf procent bouwgrond is. Het land telt ongeveer 77 miljoen inwoners en heeft een bevolkingsdichtheid van 76 inwoners per vierkante kilometer (Nederland 482). Ruim driekwart van de bevolking woont in de Nijlvallei, die slechts vijf procent van de totale landoppervlakte van Egypte beslaat.
Ongeveer een kwart van de bevolking leeft in en rond de hoofdstad Caïro. Nog steeds vindt er een gestage trek van het platteland naar de steden plaats. Door de snelle bevolkingsgroei van 1,8 procent (Nederland 0,2 procent) is ongeveer de helft van de bevolking jonger dan 18 jaar. Voor Egyptenaren is het familieleven van grote betekenis. Ondanks de staatspropaganda voor geboortebeperking willen ouders een flink aantal kinderen hebben. Kinderen kunnen meehelpen op het land en ze kunnen de ouders verzorgen op hun oude dag. Dat is nodig door het ontbreken van goede sociale voorzieningen. Een van de ernstigste consequenties is het tekort aan docenten. Met 56 procent blijft de alfabetisering onder volwassen bevolking in verhouding laag. Dit geldt in sterkere mate voor vrouwen (45 procent ) dan voor mannen (67 procent).
De bevolking is een mengelmoes uit het Midden-Oosten, Afrika en het Middellandse-Zeegebied. Antropologen onderscheiden drie bevolkingsgroepen. De eerste groep zijn de afstammelingen van het Hamito-Semitische ras dat de Nijldelta al duizenden jaren bewoont. Onder dit ras vallen ook de Berbers, die de westelijke woestijn bewonen. Ze spreken hun eigen taal. De tweede bevolkingsgroep zijn de bedoeïenen, Arabische nomaden die eveneens in de woestijn wonen. Je ziet ze voornamelijk in de Sinaïwoestijn. De derde bevolkingsgroep betreft de Nubiers die voornamelijk het zuiden van Egypte bevolken. Deze mensen vind je voornamelijk rondom Aswan en Kom Ombo. Zij zijn de oorspronkelijke bewoners van Zuid-Egypte en Soedan en hebben gedeeltelijk hun eigen cultuur bewaard zoals hun opzwepende muziek.

Communicatie

Post van Egypte naar de Benelux doet er ongeveer 2/3 weken over. Postzegels zijn te koop op het postkantoor, bij grote hotels, musea en voor een paar piaster meer op straat. Blauwe (luchtpost)brievenbussen vind je bij grote hotels, musea en postkantoren.

Internationaal bellen kan vanuit het hotel, bij een telefooncentrale of bij winkels waar International Telephone staat vermeld. Telefoonkaarten zijn op praktisch elke straathoek te koop. Ze zijn in diverse prijsklassen verkrijgbaar. Je kunt ze gebruiken in de geel/groene telefoons die er ook in overvloed zijn. Bellen met gsm is mogelijk maar informeer voor vertrek bij je provider naar de mogelijkheden en kosten. Het internationale landennummer van Egypte is 0020; van Nederland 0031; van België 0032.

Internetcafés zijn wijd verspreid en ook in de meeste grotere hotels kun je terecht.

Eten en drinken

De Egyptische keuken is bepaald geen haute cuisine maar eenvoudige smakelijke gerechten zijn op iedere straathoek en in restaurants te krijgen. Als ontbijt eten de Egyptenaren ‘foel’, een gerecht van gekookte bonen, olie en knoflook overgoten met citroensap en bestrooid met kummel. Taämiya’, bij ons bekent als falafel, zijn in olie gebakken balletjes van kikkererwten geserveerd in platte broden en tahina, sesamsaus. Kosjari is een mengsel van macaroni, bruine rijst, linzen en kikkererwten overgoten met een pikante tomatensaus en gegarneerd met gebakken uitjes en citroensap. Fatir is een soort pizza van bladerdeeg die de kok hoog boven zijn hoofd laat ronddraaien om hem zo op te rekken voordat hij gevuld wordt met rozijnen en honing of met schapenvlees, kaas en olijven. Lunchtijd is rond 14.00 uur, het avondeten is vaak na 20.00 uur.
Een maaltijd in een restaurant begint met een sortering mezze die kunnen bestaan uit olijven, tahina, babaghanoeg (puree van aubergines), hoemmoes (puree van kikkererwten) of wara’a einag (gevulde wijnbladeren). Mezze worden gegeten door ze met een stukje brood van het bord te scheppen. Daarbij worden salades geserveerd. Hoofdgerechten zijn gegrilde of gebraden duiven, met gehakt gevulde aubergines (batingan), kebab, kofta (gehaktballetjes van gekruid schapenvlees) of kip met rijst. Zoetigheid of fruit ronden de maaltijd af . Omm ali, de moeder van ali, is een fijn gebak van bladerdeeg overgoten met warme melk met een kaneelgeur en bestrooid met amandelen, kokos, pistachenoten en rozijnen.
Een maaltijd bij iemand thuis kan een kostelijke ervaring zijn want je krijgt er vaak heel andere gerechten dan in de restaurants. In huis wordt er vaak op de grond, op matten gegeten. Hotels serveren ook westerse ontbijten en maaltijden, in de meeste plaatsen zijn er restaurants met een internationale keuken.

Thee, koffie en karkadee zijn de nationale dranken. Thee, chay, wordt in kleine glazen geserveerd en is heel sterk. Thee uit een theezakje bestel je door naar chay lipton te vragen. Koffie, ahoea, wordt in kopjes of glazen geserveerd en is een zeer sterke Turkse koffie, soms verrijkt met kardemom. Egyptenaren houden van zoet, geef bij de bestelling aan hoeveel suiker je wenst te hebben. Voor een westers kopje koffie vraag je om nescafé. De derde nationale drank is karkadee, een kruidenthee van de donkerrode bloemen van de hibiscus. Ondanks de grote hoeveelheid suiker die erin gaat, heeft de karkadee toch een zure smaak. De drank is erg verfrissend, of je het nu warm of koud drinkt.
Water uit de kraan kun je niet drinken. Mineraalwater en diverse frisdranken zijn vrijwel overal te koop. IJsblokjes worden vaak gemaakt van gewoon leidingwater en zijn daarom ook af te raden. Warme drankjes als thee of karkadee vallen in deze warme landen meestal beter dan ijskoude drankjes. Alcoholgebruik is volgens de islam verboden maar wordt door de meeste Egyptenaren gedoogd. Koffiehuizen serveren geen alcohol en de weinige bars die dat wel doen zijn afgeschermd tegen de blikken van de buitenwereld. In sommige levensmiddelenwinkels die gerund worden door Kopten, vind je bier en wijn. Alcoholische dranken zijn relatief duur.

Feestdagen

Egypte kent tal van nationale feestdagen om revoluties, onafhankelijkheid, oorlogen en martelaars te herdenken. Feest van de Teruggave van de Sinaï door Israël (25 april); Feest van de Terugtrekking vertrek van de laatste Britse troepen in 1956 (18 juni); Gedenkdag van de Revolutie van 1952 (23 juli); Overwinning van Egypte op Israël 1973 en de moord op president Sadat 1981 (6 oktober); Nationale Suezdag (23 oktober); Dag van de nationale bevrijding (23 december). Ook Nieuwjaar en de Dag van de Arbeid (1 mei) zijn officiële vrije dagen.

De islamitische kalender is geba­seerd op het maanjaar wijkt de telling ervan af van de westerse, Gregoriaanse kalender. Volgens de westerse kalender schuiven de islamitische feestdagen ieder jaar tien à elf dagen naar voren. De grootste islamitische feesten zijn de ramadan, het suikerfeest en het offerfeest.
De ramadan (11 augustus 2010) is het belangrijkste islamitische feest. Het feest duurt de hele negende maand van het islamitische jaar en is de vastenmaand. Tijdens deze periode eten, drinken en roken moslims niet tussen zonsopgang en zonsondergang. De ramadan kan leiden tot enig ongemak; veel restaurants zijn dicht; eten, drinken en roken in het openbaar wordt niet op prijs gesteld. Voor toeristen wordt wel gekookt en gezorgd. Het spreekt vanzelf dat je de mensen niet de ogen moet uitsteken door vlak voor hun neus te eten.
Het driedaagse suikerfeest, Aid el Seghir of Aid al-Fitr (10 september 2010) genaamd, luidt het einde van de ramadan in. Het huis wordt nog een keer gepoetst en de mensen kleden zich zo mooi mogelijk. Iedereen gaat bij elkaar op bezoek om elkaar te feliciteren met een goed volbrachte vastenperiode. Ook de armen krijgen iets extras. Met het suikerfeest begint het bedevaartsseizoen naar Mekka.
Het offerfeest, Aid el Khebir (17 november 2010), begint op de tiende dag van de laatste maand van het jaar. Ter herdenking van Abraham worden op die dag overal schapen geslacht. Abraham was immers bereid zijn zoon aan God te offeren, maar die verving de jongen op het laatste moment door een schaap.
Andere belangrijke dagen zijn Premier Moharem, het islamitisch nieuwjaar (7 december 2010) en Mouloud (26 april 2010), de verjaardag van de profeet Mohammed.

Kopten houden orthodox christelijke feestdagen aan. Op 7 januari wordt het koptisch Kerstmis gevierd. Sjam al-Nassim, het kleurrijke, koptische lentefeest wordt door alle Egyptische families gevierd met een dagje uit in het park of aan het strand. Het valt op de eerste maandag na het koptisch Pasen.

Gewoonten en gebruiken

Egyptenaren zijn erg gastvrij, ook tegen vreemden. Mocht je bij iemand thuis uitgenodigd worden, trek dan je schoenen uit voordat je het huis binnentreedt. Voorkom het tonen van de schoenzolen; dit wordt als uiterst respectloos ervaren. Het is beleefd om je gastheer een cadeautje (gebak, snoepjes of bloemen) te geven en denk eraan om niet met je linkerhand te eten, die wordt immers gebruikt om het achterwerk te reinigen.

Voor Egyptische normen is het erg onbeleefd om meteen ter zake te komen. Of het nu gaat om de aankoop in een winkel, een zakenbezoek of andere contacten, neem rustig de tijd om een praatje te maken, naar familieleven te informeren en een kopje koffie of thee te drinken. De Egyptenaar neemt voor alles de tijd en scheidt veel minder het zakelijke van zijn privé-leven.

De islam maakt een belangrijk onderscheid tussen dat wat ‘hallal’ is, namelijk in overeenstemming met de koran en dat wat ‘haram’ is, datgene dat tegen de letter of de geest van de koran indruist. In eerste instantie worden deze begrippen gebruikt bij eten en drinken. Alcohol en varkensvlees zijn haram en mogen dus niet genuttigd worden door moslims. Het begrip kent echter ook een ruimere betekenis. Het leven in het Midden-Oosten wordt meer dan in het Westen bepaald door de mate van respect die hij koestert. Ouderdom levert respect op, evenals het bekleden van een functie bijvoorbeeld leraar zijn of moslim zijn en een vroom leven leiden. Ook een westerse toerist, die doorgaans geen moslim is, kan door zich goed te gedragen een basis voor respect creëren en zal ook als zodanig worden behandeld. Maar vertoont deze uitgesproken haram gedrag, dan is de kans dat deze slecht behandeld wordt, afgezet of zelfs bestolen wordt, aanzienlijk groter. Dit geldt bijvoorbeeld voor een vrouw die zich al te bloot vertoont, een dronkelap of iemand die openlijk voor zijn homoseksualiteit uitkomt.
Mocht je een moskee willen bezoeken, bedek dan wel je armen en benen en doe iets op het hoofd (vrouwen). Schoenen laat je bij de ingang staan. Voor vrouwen is vaak slechts een deel van de moskee toegankelijk. Mannen in korte broek lopen het risico niet in de moskee toegelaten te worden, omslagdoek of niet. Vrijdag is de islamitische zondag. Tijdens het vrijdagmiddaggebed mogen niet-moslims vaak niet in de moskee komen. Leid een moslim niet van zijn gebed af door voor hem langs te lopen bijvoorbeeld. Zijn verbinding met Mekka wordt dan doorbroken en zijn gebed ongeldig.

Terwijl mannen elkaar openlijk kunnen kussen of vasthouden op straat, is lichamelijk contact tussen mannen en vrouwen niet gepast in het openbaar en al helemaal niet in de buurt van een moskee. Egyptenaren zullen dus nooit een vrouw omhelzen als begroeting en al helemaal niet op de wang kussen.

Alcoholgebruik is voor de islam verboden maar wordt door het islamitische gedeelte van de bevolking gedoogd. Egyptenaren stellen het erg op prijs als er discreet wordt gedronken.

Soms heeft een winkelier geen of niet genoeg wisselgeld. Je krijgt dan een snoepje of andere kleinigheid om het verlies te compenseren.

Egyptenaren houden van een relaxed ritme en proberen zoveel mogelijk stress te vermijden. Een veelgehoord antwoord is dan ook ‘Insha Allah’; als Allah het wil.
Van reizigers wordt verwacht dat ze zich gepast kleden. Kleding moet de schouders bedekken en rokken of broeken moeten tot de knie komen. Topless zonnen op het strand bij Hurghada of in de Sinaï kan echt niet.

De welgestelde klasse in de grote steden geeft de voorkeur aan westerse kleding. In de lagere klassen dragen mannen meestal westerse kleding maar vrouwen kiezen vaker voor de traditionele dracht. De traditionele kleding voor mannen bestaat uit de galabia, een wijd flanellen of katoenen hemd dat afhangt tot op de voeten. Sommigen dragen er de abaya, een lange wijde mantel overheen en om hun hoofd een emma (tulband).
Vrouwen zijn vaak in het zwart gekleed, een wijde mantel en een grote omslagdoek. Deze is vaak meters lang en wordt om het lichaam en over het hoofd gedraaid. Op het voorhoofd dragen veel vrouwen een snoertje van gele, groene of rode kralen. Ook zijn er veel vrouwen die fel gekleurde katoenen jurken dragen met een zwarte doek of mantel eroverheen. De populariteit van de sluier is de laatste jaren toegenomen. Ze variëren van modieus vastgespelde doekjes tot een zwarte doek die alleen de ogen vrijlaat.

Het getuigt van respect om bij de keuze van je kleding rekening te houden met het feit dat je in een overwegend islamitisch land reist. Overal in het Midden Oosten zijn strakke kleding en blote schouders en kuiten voor vrouwen taboe. Vrouwen die zich in de ogen van Egyptenaren te bloot kleden lopen het risico dat ze lastig gevallen worden. Ze vatten het op als provocerend of uitdagend gedrag.
Vrouwen die zich discreet kleden kunnen in Egypte doorgaans redelijk relaxed reizen. Maar als vrouw kun je zeker op het platteland beter niet naar een koffiehuis gaan of naar andere plaatsen waar alleen mannen komen. Probeer direct oogcontact te vermijden, want dit wordt al snel als een uitnodiging opgevat. In het algemeen heb je als vrouw minder problemen als je een bepaald zelfvertrouwen uitstraalt. Mocht je toch worden lastiggevallen dan kun je het proberen te negeren of je laat duidelijk merken dat je hier niet van gediend bent. Woorden als aib (schande!) of haraam (schaam je!, schande!) kunnen hierbij van nut zijn.

Koffiehuizen zijn ontmoetingsplaatsen voor mannen want ze zijn in principe niet bedoeld voor vrouwen, al worden westerse vrouwen er soms getolereerd. Je kunt ze vergelijken met onze bruine kroeg maar dan zonder alcohol. Je hoort er het laatste nieuws, vindt er personeel, speelt er domino of een potje kaarten. Dat alles gaat gepaard met een kopje sterke koffie en veel kabaal. De koffiehuizen, ‘qahwa’, stammen uit de zestiende eeuw, toen de koffie en tabak via Arabische landen en Perzië hun intrede deden. Qahwa betekent letterlijk koffie.
Een andere favoriete bezigheid in een koffiehuis is het roken van een shisha, waterpijp. Een shisha rook je niet zomaar even tussendoor zoals je een sigaret rookt. Alleen al het aansteken ervan vraagt de nodige tijd. De hoeveelheid water en tabak moeten goed op elkaar af gestemd zijn en de gloeiende kooltjes worden regelmatig verschoven. Het is gebruikelijk om een shisha te delen. Iedereen die rookt krijgt een eigen mondstuk om op de pijp te klikken. Bij het doorgeven van de pijp wordt de slang dubbelgevouwen en het mondstuk naar beneden gericht. Een omhoog gerichte pijp is schunnig, vooral in gemengd gezelschap. In restaurants wordt een waterpijp ook als toetje aangeboden. Soms roken ook Arabische vrouwen mee maar wel zo discreet mogelijk. In Egypte is waterpijp roken eigenlijk een mannenaangelegenheid, dit in tegenstelling tot Syrië en Libanon waar ook vrouwen waterpijp roken. Tot voor kort was het roken van een shisha een aangelegenheid voor oude mannen, tegenwoordig is het weer helemaal in bij jongeren. Ook meisjes zie je tegenwoordig wel eens roken vooral in de trendy cafés in de westelijke buitenwijken van Cairo.

Klimaat

Egypte heeft een woestijnklimaat en, in het uiterste noorden, een mediterraan klimaat. Gemiddeld valt er in het noorden zo'n twintig centimeter regen per jaar terwijl dat in het zuiden maar twee millimeter is. In de wintermaanden is het koel maar in de zomer kan de temperatuur op sommige plaatsen oplopen tot 50°C.

's Nachts kan de temperatuur in de woestijn ruim twintig graden dalen. Vanwege dit grote verschil zul je de nachten, al is het dan bijvoorbeeld nog zo'n 25°C, toch als koel ervaren. Ook de Sinaï heeft een woestijnklimaat, maar de weersschommelingen zijn hier nog extremer. Vooral in de hoger gelegen gebieden zijn de temperatuursverschillen groter dan in de rest van het land en er valt hier ook vaker neerslag. Aan de oostkust van de Sinaï (Dahab) is het echter altijd warm en zijn de nachten hooguit tien graden koeler. De temperatuur van het water is 's winters tussen de 18 en 20°C en 's zomers tussen de 24 en 28°C. De beste tijd van het jaar om te reizen zijn het voorjaar en het najaar.

Landschap

De slagader van Egypte wordt gevormd door de rivier de Nijl. Drie keer per jaar kan hier geoogst worden. In de vallei worden gewassen als granen, katoen, klaver en suikerriet verbouwd. Ten noorden van Caïro gaat de Nijl over in een tweehonderd kilometer brede delta die uitmondt in de Middellandse Zee. Ten westen van de Nijl ligt de Libische woestijn, een gebied van heuvels en zandduinen, waar nog de jakhals en hyena leven. Ten oosten van de Nijl strekt zich de Arabische woestijn uit. Een ruig en bergachtig gebied met diepe door het water uitgesleten wadi’s. Dit landschap zet zich voort in de Sinaï met in het zuiden de hoogste bergtop, Jebel Katarina (2640 meter). Deze natuurlijke barrières hebben ertoe bijgedragen dat de cultuur van de farao's maar liefst drieduizend jaar kon standhouden. Maar liefst 95 procent van de oppervlakte van het land bestaat uit woestijn. Er zijn diverse oases met dadelpalmen en bananenplantages die een bestaan bieden aan kleine nederzettingen van woestijnbewoners. De Rode Zee herbergt vele fel gekleurde tropische vissen, rifhaaien, dolfijnen, schildpadden, roggen en fraai gevormde koralen. Ze vormt het Mekka voor duikers en snorkelaars en wordt in de duikwereld erkend als een van de mooiste onderwatergebieden ter wereld.

Vakantie Thailand | Vakantie Arabische Emiraten | Vakantie Mauritius | Vakantie Brazilie | Vakantie Sri Lanka | wisselkoers | All Inclusives | Lastminutes | Vliegticket Ho Chi Minh Stad | Vliegticket Shanghai | Vliegticket Christchurch | Vliegticket Mexico Stad | Vliegticket Lima | Reiservaringen | Sitemap |Contact